Selçuklu Zamanı

Selçuklu döneminde zamanın Allah tarafından yaratılmış olduğu, sınırlı olduğu ve kıyametle sona ereceği gibi *İslami kozmoloji* görüşleri hâkimdi. Kozmoloji, evrenin yapısı, başlangıcı, düzeni ve sonu ile ilgili düşünceler sistemidir.
Özellikle Nizamülmülk, İbn Sina, İmam Gazali, Ömer Hayyam gibi düşünürler zamanın kozmolojik boyutuyla ilgilenmişlerdir. Zaman ve mekân, yaratılışla birlikte başlamıştır. Astronomi çalışmaları sayesinde zamanın ölçülmesi daha bilimsel bir hale gelmeye başlamıştır (Ömer Hayyam’ın rasathanesi gibi). Dönemin birçok tezyini ögelerinde sıklıkla astronomik semboller ve zaman ölçekleri kullanılmıştır. Zaman ölçümü dini vecibelerin kullanımında da önem arz etmekteydi.

“Selçuklu Zamanı” adlı bu eserimizde zamanın kozmolojik boyutu kendi döneminin sanatıyla bütünleştirilmiştir.

Düzgün çokyüzlü desenimiz Icosidodecahedron; 32 çokgen yüzeye (12 beşgen ve 20 üçgen) sahip kompleks bir tasarımdır. Çok yüzlünün tasarımında 60 kenar, 30 tepe noktası mevcuttur. Tasarımdaki 12 beşgen; 12 ayı, 12 yılı, 12 burcu temsil ederken, 30 tepe noktası da Ay’ın döngüsünü ve kameri takvimi; 60 kenar ise dakika ve saniyeleri simgelemektedir.
Tasarımda beşgen ve üçgen birimler birbirinden bağımsız olmayıp tasarımın arka planındaki doğru matematiksel kurgu ile süreklilik sağlayacak şekilde tasarlanmıştır. Beşgen ve üçgenleri kuşatan bordürlerde Karatay ve İnce Minareli Medresede sıklıkla kullanılan pencere bordürlerinden alıntı yapılmıştır.
Beşgen ve üçgen yüzeylerde Türk-İslam mimarisinde (özellikle Selçuklu mimarisinde) yaygın olan geometrik desenlere yer verilmiştir.